[ad_1]

مطالعه ای که روی بیش از یک میلیون بیمار انجام شد نشان داد که اگرچه بیماران از راحتی و شاید تعجب آور بودن قرار ملاقات های مجازی قدردانی می کنند ، اما فضای زیادی برای پیشرفت در فرآیندهای پزشکی از راه دور وجود دارد. رمز موفقیت ایجاد یک تجربه یکپارچه و کم اصطکاک خواهد بود.

در حالی که بیماری همه گیر Covid ایالات متحده را فرا گرفت ، ارائه دهندگان در سراسر کشور یک سوم یا بیشتر از مراقبت های شخصی خود را به جلسات تلفنی و ویدئویی منتقل کردند. اگرچه در ماه های اخیر میزان مراجعه به پزشکی از راه دور کاهش یافته است ، اما واضح است که فناوری برای ماندن در اینجا قرار دارد – اگرچه کارهایی برای انجام وجود دارد. یک نظرسنجی مطبوعاتی مطبوعاتی Ganey ، که 1.3 میلیون پرسشنامه تکمیل شده برای بیماران را برگرداند ، نشان داد که در حالی که بیماران راحتی و ، شاید تعجب آور ، نزدیک بودن قرار ملاقات های مجازی را ارزیابی می کنند ، فضای زیادی برای پیشرفت فرایندهای پزشکی از راه دور وجود دارد.

در 154 روش پزشکی که ویزیت های شخصی و پزشکی از راه دور را بین ژانویه و آگوست سال 2020 بررسی می کند ، قله های پزشکی از راه دور در حدود 37٪ از کل جلسات در اوایل ماه مه به اوج خود رسیده است ، و در اوایل ژوئیه به 22٪ کاهش یافته است ، و سپس در اواسط ماه آگوست حدود 15٪ را تساوی داد – این میزان کاملاً بالاتر از سطح پایه قبل از همه گیری یعنی کمتر از 1٪ است. کل فرزندخواندگی در تمام گروه های سنی تا 79 سال بین 18 تا 22 درصد متغیر است ، در میان افراد 80 سال به بالا کمی کاهش می یابد (تا 13 درصد).

اگرچه بیشتر پزشکان و بیماران در ابتدای همه گیری ویزیت مجازی داشتند ، اما بیماران به وضوح از آنها قدردانی می کردند. در حقیقت ، در مطالعه ما ، بیماران به همان احتمال – یا حتی خفیف بودند بیشتر به احتمال زیاد پس از ویزیت های پزشکی از راه دور نسبت به مراقبت های شخصی ، به ارائه دهندگان خدمات مراقبت خود امتیاز بالایی می دهند. این یافته در مورد تخصص ها و تمام معیارهای تأمین کننده ، توانایی ایجاد رابطه و ایجاد اعتماد درست است. از جمله دلایلی که به نظر می رسد رابطه telehealth در بیماران طنین انداز است این است که ارائه دهندگان در واقع ممکن است با دقت بیشتری روی صفحه ظاهر شوند. یک بیمار اظهار داشت که در حالی که دکتر وی در هنگام ویزیت های شخصی همیشه حواس او را از صفحه رایانه پرت می کرد ، در هنگام ویزیت های ویدئویی پزشک مستقیماً به او نگاه می کرد. برخی از ارائه دهندگان همچنین اظهار می دارند که صرف برنامه ریزی برای پذیرش تلویزیون ممکن است توجه پزشک را نشان دهد. همانطور که جان اسلاتکین و همکارانش در گایزینگر در HBR نوشتند ، “تغییر در درک بیماران از سلامتی از راه دور شاید در افزایش فرزندخواندگی مهم باشد ، زیرا نگرش از این ارائه دهنده نباید فکر کند که مشکل من مهم است زیرا آنها مرا از طریق telehealth می بینند ، به این ارائه دهنده از من مراقبت می کند و بنابراین مرا از طریق سلامتی از راه دور می بیند.

این خبر خوبی است. خبر بد این است که بیماران به وضوح این احساس را دارند روند از راه دور پزشکی (موارد لجستیکی مانند سهولت برنامه ریزی و ایجاد ارتباطات صوتی / تصویری) کافی نیست: در حالی که 89٪ بیماران ارائه دهنده خدمات خود را پس از ویزیت پزشکی از راه دور توصیه می کنند ، تنها 76٪ بیماران پس از ویزیت پزشکی از راه دور پزشکی ویزیت ویدیویی را توصیه می کنند.

چه چیزی لازم است؟

شکاف گسترده ای بین ارزیابی بیماران از طریق پزشکی از راه دور و فرایندهای مراقبت شخصی در طی شش ماه کاهش نمی یابد – این نشان می دهد که نمی توان انتظار داشت به طور ارگانیک بهبودی رخ دهد. با مشاهده چگونگی استفاده از پزشکی از راه دور در کشور ، می توان سه پیشنهاد را برای تسریع پیشرفت ها ارائه داد.

اول ، سازمان ها باید یک تیم مرکزی از منابع را توسعه دهند تا به طور موثر عملیات پزشکی از راه دور را به تمام تخصص ها گسترش دهند و به طور موثر از نیازهای روند کار بیماران ، ارائه دهندگان و کلینیک ها پشتیبانی کنند. این امر مستلزم طراحی مجدد مراقبت برای حمایت از جریان مطب و توزیع کارکنان پزشکی از راه دور است ، همانطور که در تنظیمات شخصی انجام می شود. برای این منظور ، تیم منابع مرکزی باید بر روی بهینه سازی فناوری بازدید از ویدئو ، یکپارچه سازی بازدیدکنندگان ارائه دهنده خدمات (مثلاً راه اندازی های EMR) و سازماندهی بازدیدهای تلفنی در صورت عدم توانایی یا تمایل بیماران یا ارائه دهندگان خدمات برای استفاده از فیلم (رویکرد پزشکی ییل به برخی از این موضوعات الگوی مفیدی را ارائه می دهد.)

مرکز پنجره

دوم ، با کمک تیم مرکزی ، همه چيز تخصص ها باید توانایی پزشکی از راه دور را برای پشتیبانی از تلاش های سازمانی برای ارائه تجربه بیمار مجازی برای تخصص های مختلف فراهم کنند. اگرچه هر ویزیت به صورت مجازی انجام نمی شود ، اما در صورت امکان ، ارائه این گزینه باید به روشی استاندارد تبدیل شود (یک مرکز پزشکی دانشگاهی دریافته است که حداقل نیمی از مراقبت را می توان بصورت مجازی ارائه داد). هر تخصص باید پروتکل هایی را برای ارجاع بیماران به مراقبت های شخصی یا مجازی تهیه کند ، ویزیت های مجازی را در صورت امکان برای کاهش عامل مزاحمت برای بیماران و معافیت ویزیت افراد برای آنها که به آنها نیاز دارند ، انتخاب کند. متخصصان باید نرخ پزشکی از راه دور خود را با سایر افراد در همان زمینه مقایسه کنند و به دنبال فرصت های استفاده نشده برای بازدیدهای مجازی باشند.

سوم ، ارائه دهندگان و کارمندان دفاتر باید برای مراقبت مجازی در روش های عملیاتی و ارتباطی آموزش ببینند تا از هدف اطمینان از یک تجربه ثابت برای بیماران با تخصص های مختلف پشتیبانی کنند. به عنوان مثال ، بیماران باید در سراسر سازمان با فرآیند مشابه “اتاق” در پزشکی از راه دور (جایی که منتظر رسیدن درمانگاه خود هستند) روبرو شوند. با وجود منابع واقعی کمتری برای استرس بیمار (ترافیک ، پارکینگ و اتاقهای انتظار شلوغ) ، حتی سازمانهایی که در محیط پردیس مشترک هستند یک فرصت واقعی برای ایجاد یک تجربه مراقبت از بیمار مجازی و بدون مارک دارند.

با استفاده از آنچه از شش ماه اول پزشکی از راه دور در طی بیماری همه گیر Covid آموخته ایم ، این فرصت را داریم که استفاده راهبردی و اثربخشی عملیاتی این ابزار را از راه هایی تسریع کنیم که می تواند برای بیماران ، ارائه دهندگان و سازمان ها بسیار مفید باشد. انجام این کار به روشی استراتژیک و جامع حتی می تواند تلاش ها را برای تبدیل تجارب بیمار به روش هایی که هنوز در محیط سنتی بشر انجام نداده ایم ، تسریع کند.

[ad_2]

منبع: bighat-news.ir